خواب آلود و سجاده ی شراب آلود

 شريعتي   مصدق   هدايت  امير کبير ....
       از هر کدام چه ميدانيم؟
جز مقداري اطلاعات جزئي غلط و بيهوده چيزي نميدانيم..
اين است سرانجام انسانهاي بزرگ و آزاده در تاريخ کشور ما .... مرداني که وجود هر کدام باعث افتخار يک ملت است در کشور ما مهجور هستند .
نميدانم شايد اين سرنوشت هر آزاده اي است که بايد در خاموشي و سکوت زندگي کند و تنها فرياد بزند مبارزه کند   بميرد   له شود  گم شود   ...   و تاريخ فقط ميداند علي دائي 100 و اندي گل ملي زده است.
فکر نميکنم اين جبر تاريخ باشد که اينچنين ظلمي را روا دارد چون تاريخ جرياني در بستر طبيعت و در ذات طبيعت فراموشي و بي مهري جايي ندارد .. پس اين بي مهريها نتيجه ي چيست؟؟؟!!!
آيا جز اين نيست که ما ملتي ناسپاس و بي محبت هستيم.

تا وقتي هدايت کافر خوانده شود و او را پوچگرا بخوانند چگونه از او استفاده کنيم؟؟  حال آنکه شيطانهاي بزرگ!!  کتابهاي او را ترجمه و به چاپهاي متعدد ميرسانند و در اين سمت ما از خواندن داستانهاي او محروم هستيم......نبايد تعجب کنيم که در سالهاي آتي بگويند که هدايت اصليتي فرانسوي يا... داشته.
چرا شريعتي را خاموش ميکنند  جلد ميگيرند و در ويترين ميگذارند و ميگويند عجب دکتر زيبايي....چرا نبايد آن سخنان سحرآميز در ميان مردم و کتابهاي ما جريان داشته باشد....مگر سارتر نبود که شريعتي را ستاره ي شرق ميناميد؟
با زنده ها چه ميکنيم؟؟؟ سروش را از خاک مولانا رانديم و او را ملحد خوانديم و حکم تکفير داديم.....

چه جاي تعجب که اينجا ايران است و ما ملتي فراموشکار .......
ديگر نميتوان اميدي به صبح داشت   شب ابدي است و اين حاصل بي عشقي ماست  

نوشته شده توسط Erfanika در 12:10 |  لينک ثابت   •